رهبری تحول، زمینه‌ساز خلق انگیزه در كاركنان صنعت بیمه

یگانه عامل موفقیت سازمان و قلب مفهوم رهبری، رابطه همدلانه و بدون واسطه مدیران با کارکنان و بهبود این روابط است که مستقیما موجب ایجاد انگیزش می‌شود. سودآوری، آن تشویق و تحسین و تمجیدی است که مدیران از طریق ایجاد یک محیط انگیزشی بهینه برای کارکنان خود حاصل می‌کنند، به گونه‌ای که کارکنان با خواست قلبی "دغدغه‌مندِ" سازمان ومشتریان باشند.

کد خبر: ۱۲۶۵۱۰

تاریخ: ۱۵ مرداد ۱۳۹۹ - ۱۶:۵۹

به گزارش پایگاه خبری تجارت آنلاین به نقل از روابط عمومی پژوهشکده بیمه، نشست پژوهشی "رهبری تحول‌آفرین و مدل انگیزش کارکنان در صنعت بیمه" با همکاری اداره امور پژوهشی و میز تخصصی مطالعات مدیریتی بیمه پژوهشکده بیمه در تاریخ 11مرداد 1399 به صورت آنلاین در پژوهشکده بیمه برگزار شد.
شاهین طیار، پژوهشگر پژوهشکده بیمه، در ابتدای این نشست ضمن اشاره به اهداف و برنامه‌های میز تخصصی مطالعات مدیریتی بیمه، عنوان کرد که وظیفه توسعه انسانی در سازمان صرفا مربوط به بخش منابع انسانی نبوده و وظایف مدیران منابع انسانی قابل تسری به کل سازمان است.
دکتر سید محسن علامه، دانشیار گروه مدیریت دانشکده علوم اداری و اقتصاد دانشگاه اصفهان در مقدمه سخنان خود ضمن اشاره به بن‌مایه‌های رهبری و تاکید بر ارتباط صمیمانه بین مدیران و کارکنان، رهبری را برابر با انسانیت دانست و افزود، انگیزه‌های درونی منبع الهام‌بخش کارکنان در بروز انگیزش آن‌هاست و این باور که پول و پاداش‌های مالی در کارکنان ایجاد انگیزه می‌کند نادرست است. به این ترتیب عاملی که بستر خلق انگیزه در کارکنان را فراهم می کند رهبری تحول است و یگانه عامل موفقیت سازمان و قلب مفهوم رهبری، رابطه بدون واسطه و مستقیم، چهره‌به‌چهره و تک‌به‌تک مدیران با کارکنان و بهبود این روابط است که مستقیما موجب ایجاد انگیزش می‌شود. رهبری، حرکت از "چگونه انجام دادن" به سمت "چگونه بودن" است و یک مدیر برای رسیدن به جایگاه رهبری، قبل از آن‌که "مدیر" باشد باید یک "انسان" باشد.
دکتر علامه در ادامه نشست عنوان کرد، شالوده رهبری اعتبار است. اعتبارِ مدیران حاصلضرب تخصص در اعتماد آن‌ها بوده و پیروی مدیر(رهبر) از پیروان خود به این فرمول اعتبار می‌بخشد. به عبارتی رهبری، توانایی برقراری ارتباط همدلانه با کارکنان از طریق "گوش دادن" همدلانه و ایجاد اعتماد است(نه صرفا داشتن تخصص در مدیریت) و داشتن کارکنانی که به جای تبعیت محض و کورکورانه از مدیر، به مخالفت و انتقاد آزادانه می‌پردازند نباید نامطلوب انگاشته شود. توان جلب اعتماد و نفوذ در قلب کارکنان مهمتر از تخصص است و مدیران باید آیینه تمام نمای نقشی باشند که انتظار پررنگ شدن آن در کارکنان را دارند.