انجام امور زیر بنایی؛ مقدمه‌ای بر گسترش ظهور فرهنگ ایرانی بر جامه و تن‌پوش جهانی

عطیه پژم: عرصه مد و لباس برگرفته از سبک و الگوی پوششی اقوام ایرانی نیازمند جریان و رویدادی است که آن‌ را تبدیل به الگویی در بهره‌برداری طراحان و تولیدکنندگان این حوزه کند.

کد خبر: ۱۳۹۸۱۷

تاریخ: ۱۶ آبان ۱۳۹۹ - ۱۳:۲۰

سرویس مد و لباس هنرآنلاین: هویت هر ملیتی به‌ویژه در جوامع متمدن از خلال بروز مظاهری که نوعاً در وادی فرهنگ و هنر متجلی می‌شوند، قابل شناسایی است.

غنای چنین مظاهری آنچنان مترقی است که بدون شرح و گفتاری، خود گویای اصالت و قدمت فرهنگ و تمدنی است که خاستگاه آن‌هاست.

در به‌کارگیری این مظاهر در راستای معرفی فرهنگ و تمدنی خاص، نخستین گام شناخت آن‌هاست و در مواقعی همچون شرایط کنونی حاکم بر کشور ما به دلیل آنکه بسیاری از این مظاهر به دست فراموشی سپرده شده و یا به خاطر برخی غفلت‌ها از بین رفته و سرچشمه و منشأ فرهنگی آن‌ها ناپیداست، لذا نیاز به بازشناسی و احیا دارند.

در میان مظاهر مورد نظر اما شاید بتوان حوزه مد و لباس را به‌عنوان یکی از دردسترس‌ترین و ملموس‌ترین آن‌ها به شمار آورد، مظهری که با توجه به آنچه از اقلیم و سبک زندگی در میان اقوام گوناگون ایرانی منشأ گرفته است، لذا در عین وقار و متانت منبعث از خو و رفتار متعالی ایرانی، دارای انواعی درخور نیز است.

با این وجود اما چندان که باید و شاید ظرفیت و توان چنین مظهری برای نمود و بروز بیش از پیش فرهنگ مورد توجه قرار نگرفته است تا آنجا که به دلیل عدم شناخت درست و معرفی و ثبت درخور آن، اغلب شاهد جایگزینی آن با گونه‌ای از سبک پوششی مواجه هستیم که هیچ سنخیتی با زیرساخت‌های باوری، اعتقادی و فرهنگی ما نداشته و ندارد.

این در حالی است که عرصه مد و لباس برگرفته از سبک و مدل‌های اقوام ایرانی که به گواه بسیاری از کارشناسان و گردشگران خارجی ازجمله ناب‌ترین و زیبنده‌ترین پوشش‌های جهانی محسوب می‌شوند، نیازمند جریان و رویدادی هستند که آن‌ها را تبدیل به الگویی در بهره‌برداری طراحان و تولیدکنندگان این حوزه کند.

چرخه تولید در عرصه مد و لباس به جهت آنکه این اقلام به‌عنوان یکی از ضروری‌ترین مایحتاج بشریت محسوب می‌شود، هیچ‌گاه از تکاپو و حرکت بازنایستاده و تنها به‌واسطه اعتماد زایی و اعتبار افزایی است که می‌توان برندها و شرکت‌های فعال در این عرصه را برای تولید هدفمند مشتاق و تهییج کرد.

حقیقت این است که اگر به توسعه فرهنگ و هنر در کشور می‌اندیشیم و بر اساس سند توسعه هنر مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی به دنبال اجرایی و عملیاتی شدن آن هستیم، ابتدا باید مقدماتی فراهم شود، ذهنیاتی برای پذیرش این تغییر بر اساس داشته‌های فرهنگی خودمان حاصل شود و سپس بر پایه آن به نهادینه شدن آن دلخوش باشیم.