همیشه راه دومی وجود دارد

چطور با بحران های زندگی کنار بیاییم؟

کد خبر: ۱۷۰۶۹۰

تاریخ: ۰۶ تير ۱۴۰۰ - ۱۷:۰۷

سلامت نیوز-*ریحانه باغبانی شمیرانی: همه ما به ناچار وابستگی بسیاری به برنامه‏‎‌‎ها و نقشه‌های اولیه خود داریم، و بر اساس همین تفکر همواره اصرار داریم که همان مسیری را که از ابتدا در ذهن خود پرورانده‌ایم طی کنیم تا به اهداف خود دست یابیم. برای مثال برنامه‏‎‌‎ ذهنی ما این است که ۷ سال به دانشکده پزشکی برویم و بعد به یک کشور دیگر مهاجرت کنیم، یا این برنامه که سعی کنیم هنرهایی که به آن علاقه داریم را بیاموزیم و امیدواریم که در سن ۵۵ سالگی بازنشسته شویم، ویا اینکه در اواخر سومین دهه زندگی‎‌‎مان ازدواج کنیم و دو فرزند ایده آل را با تأکید بر مهم بودن ارتباط با انسان‏‎‌‎های دیگر و انجام کارهای خوب بزرگ کنیم. ‏

به گزارش سلامت نیوز به نقل از ضمیمه خانواده روزنامه اطلاعات، اما در بسیاری مواقع یک صدمه ناگهانی باعث می‎‌‎شود که هیچ وقت نتوانیم به شغلی که همیشه آرزویش را داشتیم ادامه دهیم، یا اینکه متوجه یک خیانت می‎‌‎شویم، و یا خودمان اشتباه کوچک اما قابل توجهی انجام می‎‌‎دهیم که باعث می‎‌‎شود دیدگاه دیگران نسبت به ما تغییر کند.‏

در چنین شرایطی خیلی سریع متوجه می‎‌‎شویم که باید با نقشه ابتدایی که برای خود برنامه‏‎‌‎ریزی کرده بودیم خداحافظی کنیم. در این وضعیت ممکن است در اوج وحشت‏‎‌‎زدگی هق هق گریه کنیم که چطور چنین وقایع وحشتناکی برایمان رقم خورده است. چه کسی می‎‌‎توانست پیش‎‌‎بینی کند دختر و پسرهای جوانی که سرشار از سرزندگی و امیدواری بودند، باید گرفتار یک موقعیت فاجعه‏‎‌‎بار و رقت انگیز شوند. پس با دانستن این حقیقت تلخ که زندگی همواره به ما اجازه نخواهد داد اوضاع را همانگونه که برنامه‏‎‌‎ریزی کرده بودیم پیش ببریم، نیاز داریم در لحظات آرام و امیدوار‌کننده زندگی‎‌‎مان مهارت‌هایی برای داشتن نقشه‌های دوم و برنامه‌های جایگزین را در خود تقویت کنیم‎.‎

ما یک بازنده تمام عیار یا نفرین شده نیستیم

اولین نکته‌ای که باید بدانیم این است که اگر زندگی مجبورمان کرده تا مسیر اصلی خود را رها کرده و راه دوم را انتخاب کنیم، ما نفرین شده یا بخت برگشته نیستیم. حقیقت این است که هیچ انسانی همیشه دقیقا همان راهی را که برای زندگی اش انتخاب کرده به سلامت به پایان نمی‌رساند. ‏

بنابراین نه فقط برای ما بلکه برای همه انسان‏‎‌‎ها معمولاً چیزی غیرمنتظره، شوکه کننده و نفرت انگیز اتفاق می‎‌‎افتد که برنامه‌هایشان را به هم می‎‌‎زند. ما هرگز نمی‎‌‎توانیم کاملاً خود را از تله‌هایی که در سر راهمان قرار گرفته و یا بهمن‏‎‌‎هایی که بر سرمان آوار می‎‌‎شود در امان نگه داریم، پس در مواقع مواجهه با آن‏‎‌‎ها نیاز داریم به جای تسلیم شدن و زدن برچسب بازنده به خودمان، همچنان خود را سر پا نگه داریم‎.‎

ما توانایی یافتن راه حل جایگزین را داریم

دومین نکته‏‎‌‎ای که لازم است که بدانیم این است که با وجود لحظه‏‎‌‎های گیج‎‌‎کننده، ما توانایی برجسته‏‎‌‎ای در پرورش‏‎‌‎دادن راه حل دوم داریم. ‏

یکی از علت‏‎‌‎هایی که ما معمولاً در این مورد به خود اعتماد نمی‎‌‎کنیم این است که ناخودآگاه هنوز خود را همان کودک ناتوانی می‎‌‎بینیم که اگر برنامه‏‎‌‎هایش تغییر کند تسلیم خواهد شد و نقشه جایگزینی ندارد. وقتی برنامه کودکان همان‏‎‌‎گونه که توقع دارند پیش نمی‎‌‎رود، کاری در پاسخ به آن نمی‎‌‎توانند انجام دهند؛ آن‏‎‌‎ها باید در همان مدرسه‏‎‌‎ قبلی بمانند، آن‎‌‎ها نمی‎‌‎توانند از پدر و مادرشان مستقل شوند، آن‏‎‌‎ها نمی‎‌‎توانند به کشور دیگر مهاجرت کنند یا از شغل‏‎‌‎شان استعفا بدهند، آنها قفل می‎‌‎شوند و بی‎‌‎حرکت می‎‌‎مانند.

چیزی که نیاز است مدام به خودمان یادآوری کنیم این است که بزرگسالان به هیچ‎‌‎عنوان این‎‌‎گونه نیستند و به این روش سعی کنیم آرامش خودمان را در لحظات اضطراب‏‎‌‎زای زندگی کاهش دهیم. ‏

ما ظرفیت‎‌‎های بزرگی برای انجام کارها و وفق‏‎‌‎دادن خودمان داریم. راهی که پیش روی ماست ممکن است بسته باشد، اما ما توانایی‎‌‎های قابل توجهی برای پیداکردن راه‏‎‌‎های دیگر داریم. یک در ممکن است بسته باشد، اما مطمئناً درب‎‌‎های ورودی دیگری هستند که باید امتحان شوند‏‎.‎

سازگاری؛ مهمترین ویژگی انسان برای بقا

ما عمیقاً گونه‏‎‌‎های سازگاری هستیم و به خوبی می‎‌‎دانیم چگونه خود را با شرایط بیرونی انطباق دهیم؛ شاید نیاز داریم شهر را برای همیشه ترک کنیم، شاید باید از اشتغالی که یک دهه است در حال پرورش‏‎‌‎دادن آن هستیم انصراف دهیم، شاید ناممکن باشد که بتوانیم با کسی که دوستش داریم در زندگی مشترک بمانیم. در چنین شرایطی احتمالاً احساس افسردگی می‎‌‎کنیم تا زمانی که متوجه توانایی‎‌‎های خودمان در انجام برنامه دوم شویم. ‏

در دنیای واقعی این امکان وجود دارد که مکان خودمان را تغییر دهیم، در حوزه‏‎‌‎ جدیدی شروع به فعالیت کنیم و با شخص جدیدی آشنا شویم. هیچ برنامه‏‎‌‎ از پیش تعیین شده‏‎‌‎ای وجود ندارد که به ما بگوید از یک راه مشخص باید زندگی خودمان را به پایان برسانیم. ما می‎‌‎توانیم افرادی را پیدا کنیم که می‎‌‎توانند برای ما داستان پیداکردن راه جدید خودشان و به پایان‎‌‎بردن راه حل دومی که در نهایت بهتر از راه اول بود را با کمال میل تعریف کنند. ‏

آن‎‌‎ها به ما خواهند گفت که برای نقشه جایگزین حتی بیشتر تلاش کردند، عمیق‎‌‎تر به دنبال آن گشتند و از آن مراقبت کردند تا بالاخره به مقصد برسند. نیازی نیست در حال حاضر بدانیم که برنامه‏‎‌‌‎ دوم ما چیست، نیازی نیست در مورد آن‏‎‌‎ها نشخوار کنیم که چگونه قرار است اتفاق بی‎‌‎افتند، تنها کاری که لازم است انجام دهیم این است که اعتماد به نفس داشته باشیم و زمانی که دنیا فرمانش را صادر کرد، باور کنیم می‎‌‎توانیم راه متفاوت و جایگزین خود را پیدا کنیم‎.‎

‏*کارشناس ارشد مشاوره خانواده