بگذاریم جلیلی بیانیه بخواند !

محمدحسین روانبخش

کد خبر: ۱۹۵۲۱

تاریخ: ۱۸ شهريور ۱۳۹۴ - ۱۰:۲۰

ترک عادت واقعا کار سختی است بالاخص وقتی عادتی بخشی از شخصیت و هویت آدم شود؛ داستان برادر سعید جلیلی هم همین است . این برادر کلا ناشناخته بود اما از وقتی در دولت استعدادپرور محمود احمدی نژاد، وظیفه رهبری مذاکرات هسته ای را به عهده گرفت به همه نشان داد که استعداد بی نظیری در خواندن بیانیه دارد و می تواند بدون اینکه خم به ابرو بیاورد راه بیفتد و برای مذاکره هسته ای به کشورهای مختلف برود و به جای مذاکره که بلد نیست، بیانیه بخواند و همه دنیا را غرق در حیرت کند. اطرافیانش هم دقیقا مثل اطرافیان احمدی نژاد، عزیزانی بودند که در کار تهیه و نصب هندوانه در زیر بغل مهارت تمام داشتند و جوری این بنده خدا را جوگیر کردند که فکر کرد بعد از پنج شش سال بیانیه خواندن ، می تواند رییس جمهور شود و با بیانیه خوانی کشور را هم اداره کند ... اما برخلاف تصورش ، ابرو باد و مه و خورشید و فلک به کار نیامدند و رییس جمهور نشد، اما مگر هر کس رییس جمهور نشود از جو خارج می شود؟ نخیر، برادر جلیلی تازه بعد از دو سال خیلی بیشترتر جوگیر شده و فکر می کند بیانیه هایی که در مذاکرات می خواند خیلی کارآیی داشته و حالا راه افتاده و از روی جوگیری و در راستای عادت شایسته بیانیه خوانی، این طرف و آن طرف درباره تاثیرات شش سال بیانیه خوانی به جای مذاکرات، بیانیه صادر می کند و برای مردم ومسوولین می خواند. یعنی اگر راستش را بخواهید خیلی دلش می خواهد جور دیگری عمل کند و مثلا با دولت فعلی و تیم مذاکره کننده
هسته ای که جای او را غصب کرده اند بحث منطقی و استدلالی کند ولی غیر از بیانیه خوانی کار دیگری بلد نیست و عملا نمی تواند! ضمن اینکه اگر بیانیه نخواند ممکن است همه استخوانهایش درد بگیرد! آدم وقتی بخواهد یک عادت دیرینه را ترک کند این جوری می شود
در همین راستا بنده همین جا از مردم، دولت و تیم مذاکره کننده هسته ای و سایر عزیزانی که دلشان برای کشور می تپد و حاضر نیستند با لجبازی مردم را دچار فشار اقتصادی کنند و زمینه را برای سوء استفاده کاسبان تحریم آماده کنند عذرخواهی می کنم و توقع دارم که شرایط برادر جلیلی را هم در نظر بگیرند و بگذارند او
بیانیه هایش را بخواند تا لااقل کمی آرامش روانی پیدا کند؛ بالاخره آن برادر نه تنها صندلی ریاست جمهوری را به دست نیاورد بلکه صندلی ریاست مذاکرات را هم از دست داد؛ دو داغ که یکی اش برای
قبیله ای کافی است؛ حالا در این شرایط لااقل انتظار نداشته باشیم او عادتش را هم ترک کند. واقعا این توقع زیادی است و ظلم در حق این برادر است!