عضو هیئت علمی پژوهشکده گردشگری:

خواست حاکمیت یکی از عوامل توسعه گردشگری

دکتر ناصر رضایی در برنامه "صبح و گفت ‌و گو" رادیو گفت و گو بیان کرد: خواست حاکمیت را یکی از عواملی که باعث توسعه گردشگری در همه جای دنیا می شود، بر شمرد و در خصوص عوامل بازدارنده این سند گفت: پیوست های اقتصادی و فرهنگی، در دوره های گذشته به این شکل نبوده و به صورت اولویت در نظر گرفته نشده و بیشتر در حد شعار نسبت به این موضوع نگاه می شده است

کد خبر: ۳۲۵۸۹

تاریخ: ۲۶ خرداد ۱۳۹۵ - ۱۷:۵۱

برنامه "صبح و گفت و گو" با موضوع سند بیست ساله گردشگری در ایران، با حضور دکتر ناصر رضایی استاد دانشگاه و عضو هیئت علمی پژوهشکده گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایران و محمد رضا امیر کرمانی ریاست انجمن دفاتر خدمات مسافرت هواپیمایی و جهانگردی ایران به روی آنتن رفت.

دکتر ناصر رضایی خواست حاکمیت را یکی از عواملی که باعث توسعه گردشگری در همه جای دنیا می شود، بر شمرد و در خصوص عوامل بازدارنده این سند گفت: پیوست های اقتصادی و فرهنگی، در دوره های گذشته به این شکل نبوده و به صورت اولویت در نظر گرفته نشده و بیشتر در حد شعار نسبت به این موضوع نگاه می شده است.

وی با ابراز خرسندی از اینکه در دولت جدید رویکرد نسبت به گردشگری متفاوت است، بیان داشت: همانطوریکه مسئولین اذعان کرده اند، در برنامه هایشان به صورت پنجاه پنجاه توانسته اند به اهدافی که می خواستند برسند.

این استاد دانشگاه یادآور شد: البته این مسئولیت به صورت مجزا و مستقل بر عهده سازمان میراث فرهنگی و گردشگری نیست.

در ادامه محمد رضا امیر کرمانی با بیان اینکه ممکن است در فضای خلا مصوباتی را داریم و باعث شده است به این مرحله ختم شود، گفت: اصولا در این مصوبات مانند سند چشم انداز یا قانون برنامه، بخش تقنین آن را تقنین می کند، اما اصلا مسئولیت مجری مشخص نمی باشد. بعد ما بعد از ده سال راجع به دولت قبل و فعلی صحبت می کنیم. وگرنه باید مسئول اجرایی که نتوانسته از عهده  مسئولیت خود بر بیاید پاسخگو باشد ولی این مسائل همه به روی کاغذ بوده و هیچ اتفاق عملی نیافتاده است.

وی ادامه داد: اگر ما ملزم به اجرای این موضوع بودیم، دولت نمی توانست آن را به هم بزند و دولت جدیدی بیاید و ده سال گذشته را هم جبران کند. در فضای گردشگری، جهش به این شکل اصلا عملی نیست.

ریاست انجمن دفاتر خدمات مسافرت هواپیمایی و جهانگردی ایران اظهار داشت: چون ما در فضای شعار خودمان باقی مانده ایم، می خواهیم با توسل به زور حرف گذشته را به پیش ببریم و باید بنشینیم و بازنگری کنیم و به این باور برسیم که برای آن برنامه نوشته شده ای که از سال 1384 به جایی نرسید، امروز طرحی نو دراندازیم.

در ادامه رضایی هدف کلی چشم انداز بیست ساله را آرمانی خواند و افزود: این سند، ایده خوبی است و در گردشگری هم مصادیقی را عنوان می کند که مشکلاتی را داریم که مبتلا به امر گردشگری است و موضوعاتی وجود دارد که ما هنوز آنها را شناسایی نکرده ایم، همانند نقاط قوت گردشگری و داشته هایی که در این زمینه داریم و هنوز توان گردشگری مان را ارتقا ندادیم و یا در مسائل آماری.

عضو هیئت علمی پژوهشکده گردشگری سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایران افزود: اما الزاماتی که در راس امور گردشگری ما قرار می گیرد و باید پاسخگویی را داشته باشد، علی رغم اینکه مشخص می کند، پاسخگو نبوده اند و امیدواریم الزاماتی را ایجاد کند تا بعدها از آنها بتوان این پاسخگویی را خواست که تا چه اندازه ای کار را پیش ببرند.

امیر کرمانی با اظهار به اینکه اطراف یک برنامه و عوامل دیده شده در یک برنامه چقدر موظف به اجرا و گردن نهادن به اجرای آن برنامه هستند، بیان داشت: متاسفانه برنامه های اقتصادی و اجتماعی ما با خواست و سلیقه سیاسی مان قاطی می شود و این باعث می شود که ما این اجازه را به خودمان بدهیم که فراتر برویم و آن را زیر پا بگذاریم و دستگاه هایی که ملزم خواهند شد که چه نقشی را دارند، هیچ گونه پاسخ گویی را ندارند.

وی با بیان اینکه قبل از اینکه بخواهیم وارد زیرساخت ها شویم نیازمند دو مسئله هستیم، عنوان کرد: این دو مسئله، تسامح و تساهل در روابط خارجی و وضعیت داخلی خودمان و همچنین آماده کردن اذهان برای سفر به ایران و متعاقبا برای تحقیقات گسترده برای شناسایی کشور است که به هیچ وجه صورت نگرفته است.

ریاست انجمن دفاتر خدمات مسافرت هواپیمایی و جهانگردی ایران ادامه داد: ما به محض اینکه این سند را تصویب کردیم وارد چالش بزرگی با دنیا شدیم و هر آنچه خواستیم گفتیم و چهره خودمان را تغییر دادیم، چهره ای که آمادگی این برنامه را ندارد این برنامه باید لوازمی داشته باشد و این یک ناهماهنگی در ما بوده است.

وی در خصوص عدم تبلیغات برای جذب گردشگر در جهان گفت: ما باید برای جذب گردشگر تبلیغات گسترده سنگینی را در دنیا انجام می دادیم اما ما چنین کاری را نکردیم و مشخص است که برای این کار هزینه نکرده ایم و لذا بخش اول که آنها باید ما را بشناسند انجام نشده است.