بحران زایی به نام اشتغالزایی

کد خبر: ۴۸۸۵۶

تاریخ: ۰۵ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۰:۴۹

محمد نیشابوری
[email-masked]
یکی از جدی ترین چالشهایی که همه دولتها را در سراسر جهان درگیر میکند، معضل بیکاری است و بدتر اینکه دولت دراشتغالزایی ناتوان باشند. بیکاری کشور ما را نیز درگیر خود کرده و میزان بیکاری در آمارهای رسمی هرگز کمتر از سه میلیون نفر نبوده است. اما هر بار که روسای جمهور تغییر میکنند، امید تحول به ویژه برای بیکاران قوت می گیرد. این در حالی است که تجربه نشان داده تغییر روسای جمهور زیاد اهمیت نداشته، بلکه وزرایی که ریاست وزارتخانه های اقتصادی را بر عهده داشته اند، تاثیرگذار بوده اند. اکنون دولتهای گذشته به پایان رسیده و از عمر دولت یازدهم نیز چند روزی بیشتر باقی نمانده است. به زودی مراسم تحلیف برگزار می شود و دولت دوازدهم باید با تغییر وزرای ناکارآمد، فعالیت خود را آغاز کند. اگر به انتقادهایی که علیه دولت یازدهم مطرح می شود توجه کنیم، اولین کلمه ای که بر زبان نمایندگان مجلس، کارشناسان، صاحب نظران و عامه مردم جاری می شود، اشتغالزایی است و تنها وزارتخانه ای که مورد انتقاد قرار می گیرد، وزارت کار است. شاید عده ای در دفاع از علی ربیعی اعلام کنند که وزارت کار متولی اشتغال نیست و با این ابزار بخواهند از زیر بار مسوولیت شانه خالی کنند، اما اگر به ادبیاتی که علی ربیعی در جلسه رای اعتماد در چهار سال پیش در مجلس به زبان آورد، وعده اشتغالزایی و رفع بیکاری داد. اما امروز در نقطه ای قرار گرفته ایم که نه تنها از میزان بیکاری کاسته نشده، بلکه بیکاری به بحران تبدیل شده است. تاسف آور اینکه در تمام چهار سال گذشته وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی یک طرح اشتغالزایی ارایه نکرده تا خیالمان راحت باشد که حداقل به فکر اشتغالزایی بوده اند. اما در ماههای پایانی دولت یازدهم، علی ربیعی به فکر این افتاده که طرح کاج را به مرحله اجرا بگذارد. اگرچه این طرح به ظاهر اشتغالزایی را در بر می گیرد، اما در واقع با روح وروان بیکاران بازی می کند. تصور اینکه جوان تحصیل کرده ای با دریافت یک سوم حداقل حقوق وارد بنگاهی بشود که هیچ اطمینانی برای آینده اش وجود ندارد، بسیار آزار دهنده است. بدتر اینکه بار آن را روی دوش دولت قرار می دهند. امروزه دولت 130 هزار میلیارد تومان به سازمان تامین اجتماعی بدهکار است و قرار شده در قالب طرح کارورزی حق بیمه کارورزان بر عهده دولت باشد. به عبارت بهتر هیچ نفعی از کارورزی نصیب بیکاران نخواهد شد و باید نگران این باشیم که باب سواستفاده از جوانان بیکار باز شود و کارگاههای تولیدی و خدماتی از جوانان تحصیل کرده به عنوان آبدارچی و خدماتی سواستفاده کند بدون آنکه تخصصی به دست آورده باشند.