ما و تراژدی غم انگیز روهینگیا

کد خبر: ۵۰۵۴۱

تاریخ: ۱۹ شهريور ۱۳۹۶ - ۱۳:۲۸

مسعود یوسفی
روزنامه نگار

کشتار و آوارگی مردم مسلمان و مظلوم روهینگیا از سوی افراطیون بودایی ایالت راخین و پشتیبانی ارتش میانمار از این کشتار بیرحمانه را که در عین سکوت مجامع بین المللی صورت می گیرد بایستی داغ ننگی تازه بر پیشانی بشریت دانست. این فاجعه در حالی رقم می خورد که بارش باران های سیل خیز موسمی، گرسنگی و بیماری های واگیردار به آلام و مصائب آوارگان بی پناه روهینگیا افزوده است. اگرچه برخی رهبران و شخصیت های بین المللی در این مورد اعلام موضع کرده اند و جسته و گریخته راه پیمایی ها و اعتراضاتی در گوشه و کنار جهان صورت می گیرد، با این حال و تا به این لحظه مسلم شده است که عزم جدی از سوی مجامع بین المللی برای توقف این فاجعه وجود ندارد. سابقه زخم کهنه روهینگیا که از پس هر چند سال یک بار سر باز می کند به بیش از 2 قرن پیش باز می گردد، یعنی همان زمانی که آیین بودا به عنوان کیش رسمی برمه آن زمان و میانمار فعلی اعلام و در پی آن حقوق مسلمانان آن کشور نادیده گرفته شد. کارشناسان سیاست بین الملل در واکاوی این موضوع، چون بسیاری موارد دیگر رد پای استعمار بریتانیا را می بینند و معتقد هستند نطفه اختلافات مسلمانان و بوداییان برمه از همان زمانی منعقد شد که برمه به عنوان بخشی از هند مستعمره بریتانیا بود تا اینکه استقلال پیدا کرد و به میانمار تغییر نام یافت. در حال حاضر نیز به تعبیر آگاهان، سرزمین حاصل خیز و منابع و معادن غنی میانمار رگ طمع آمریکایی ها و اسراییلی ها را جنبانده است و همین موضوع گستاخی و جسارت رهبران میانمار را برای سرکوبی مسلمانان در پی داشته است؛ چه اینکه رهبران میانمار با علم به اینکه آمریکایی ها و اسراییلیان به طمع انعقاد قراردادهای پر و پیمان جانب رهبران میانمار را از دست نخواهند گذاشت و نسبت به آنچه که در روهینگیا می گذرد اعتراض نخواهند کرد. بر این اساس بر امت اسلام و مجامع و مردم مسلمان جهان است که در اعتراض و حمایت و پشتیبانی از برادران و خواهران ایمانی خود در روهینگیا و جلوگیری از این فاجعه انسانی پیشقدم شوند و رهبران جهان اسلام نیز وظیفه دارند از طریق توسل به مجامع بین المللی و اخذ تصمیمات مناسب یک بار برای همیشه بر زخم روهینگیا مرهم بگذارند و مردم آن دیار را از زیر بار مصائب و رنج های طاقت کاه کشتار و آوارگی و تبعیض نجات دهند و برای آنان هویت و شان و جایگاه درخور تعریف کنند.