تحقیر دانش آموزان در آغاز سال تحصیلی

کد خبر: ۸۲۶۷۰

تاریخ: ۲۵ شهريور ۱۳۹۸ - ۱۴:۲۴

کورش شرفشاهي

[email-masked]

درس خواندن در هر دوره تعریف خاص خودش را دارد. در یک برهه از زمان مکتب بود و نشستن بر روی زمین و چوب فلک و در برهه ای دیگر بچه ها به مدرسه رفتند و روی نیمکت نشستند و تنبیه با ترکه و خط کش را تجربه کردند و در برهه ای دیگر شرایط به نوعی دیگر...... تغییر کرد. همزمان با این تغییرات، لوازم التحریر هم تغییر کرد و همان طور که دفترهایی با کاغذ کاهی جای خود را به دفاتر کاغذ سفید داد، زغال و گچ وتخته سیاه جای خود را به مداد و خودکار و روان نویس داد. به مرور زمان مفهوم درس خواندن تغییر کرد و بچه ها در مدارس بیشتر فخر فروختند تا درس بخوانند و این فخر فروشی به اشکال گوناگون خودنمایی کرد.

فخر فروشی نه تنها در لباس های آنچنانی، کیف و کوله پشتی ویژه و نوشت افزارهای لاکچری خودنمایی کرد بلکه مادرانی که با ماشین های لوکس صدها میلیونی و گاه میلیاردی به دنبال فرزندانشان می آمدند نیز پنجه به صورت بچه هایی می کشید که از داشتن خیلی چیزها محروم بودند.این در حالی بود که برخی والدین می توانستند با مقداری پس انداز در طول سال، فرزندانشان را برای آغاز سال تحصیلی نو نوار کنند تا حداقل آغازین روزهای سال برایشان قابل تحمل باشد.

اما اکنون شرایط متفاوت شده و تورم و گرانی به اندازه ای تاسف آور شده که خرید ابتدایی ترین نوشت افزار، کیف، کفش، روپوش مدرسه و... در توان بسیاری از افراد نیست. امروزه برای تهیه تمامی ملزوماتی که یک دانش آموز برای آغاز سال تحصیلی نیاز دارد، حداقل باید 500 هزار تومان هزینه کرد و این در حالی است که ملزومات دانش آموزان خاص برای ورود به مدرسه آنچنانی بسادگی از مرز 10 میلیون تومان می گذرد. اکنون سوال اینجاست که یک حقوق بگیر با دریافتی ماهیانه یک میلیون و 500 هزار تومان چگونه می تواند فرزندش را راهی مدرسه کند اما شرمنده نشود؟ در شرایطی که دایم سخن از افزایش موالید می شود، آیا اندیشیده ایم که داشتن دو فرزند برای یک خانواده حقوق بگیر در روزهای آغازین سال تحصیلی جدید تا چه اندازه می تواند کمر پدر را خم کند، دل مادر را به درد بیاورد و اشک حسرت بر دیدگان بچه ها جاری کند؟ آیا مسوولان اندیشیده اند که دانش آموزان هیچ درکی از تحریم و تهدید ندارند و زمانی که کیف و مداد رنگی شان از همکلاسی شان نه زیاد بلکه کمی بی کیفیت تر است، معنای تحقیر را با تمام وجود لمس می کنند. بهتر است حداقل برای تحقیر کودکان چاره اندیشی کنیم.