زیباترین شعرها درباره برف

شعرهایی درباره برف. برف می بارید و ما آرام، گاه تنها، گاه با هم، راه می رفتیم/ چه شکایت های غمگینی که می کردیم/ یا حکایت های شیرینی که می گفتیم/ هیچکس از ما نمی دانست/ کز کدامین لحظه شب کرده بود این باد برف آغاز....

کد خبر: ۸۷۷۴۲

تاریخ: ۲۵ آبان ۱۳۹۸ - ۱۷:۲۸

برف نو، سلام، سلام !

شاملو برف نو

برف ِ نو، برف ِ نو، سلام، سلام!
بنشین، خوش نشسته‌ای بر بام.
پاکی آوردی ــ ای امید ِ سپید!
همه آلوده‌گی‌ست این ایام.
راه ِ شومی‌ست می‌زند مطرب
تلخ‌واری‌ست می‌چکد در جام
اشک‌واری‌ست می‌کُشد لب‌خند
ننگ‌واری‌ست می‌تراشد نام
شنبه چون جمعه، پار چون پیرار،
نقش ِ هم‌رنگ می‌زند رسام.
مرغ ِ شادی به دام‌گاه آمد
به زمانی که برگسیخته دام!

ره به هموارْجای ِ دشت افتاد
ای دریغا که بر نیاید گام!
تشنه آن‌جا به خاک ِ مرگ نشست
کآتش از آب می‌کند پیغام!
کام ِ ما حاصل ِ آن زمان آمد
که طمع بر گرفته‌ایم از کام...
خام‌سوزیم، الغرض، بدرود!
تو فرود آی، برف ِ تازه، سلام!

برف (مهدی اخوان ثالث)

یک
پاسی از شب رفته بود و برف می بارید،
چون پرافشان پری های هزار افسانه از یادها رفته.
باد چونان آمری مأمور و ناپیدا،
بس پریشان حکم ها می راند مجنون وار،
بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته.

برف می بارید و ما خاموش،
فارغ از تشویش،
نرم نرمک راه می رفتیم.
کوچه باغ ساکتی در پیش.
هر بگامی چند گوئی در مسیر ما چراغی بود،
زاد سروی را به پیشانی.
با فروغی غالباً افسرده و کم رنگ،
گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی.

برف می بارید و ما آرام،
گاه تنها، گاه با هم، راه می رفتیم.
چه شکایت های غمگینی که می کردیم،
یا حکایت های شیرینی که می گفتیم.
هیچکس از ما نمی دانست
کز کدامین لحظه شب کرده بود این باد برف آغاز.
هم نمی دانست کاین راه خم اندر خم
بکجامان می کشاند باز.

برف می بارید و پیش از ما
دیگرانی همچو ما خشنود و ناخشنود،
زیر این کجبار خامشبار، از این راه
رفته بودند و نشان پای هایشان بود.

دو
پاسی از شب رفته بود و همرهان بی شمار ما
گاه شنگ و شاد و بی پروا،
گاه گوئی بیمناک از آبکند وحشتی پنهان،
جای پا جویان،
زیر این غمبار، درهمبار،
سر بزیر افکنده و خاموش،
راه می رفتند.
وز قدم هائی که پیش از این
رفته بود این راه را، افسانه می گفتند.

من بسان بره گرگی شیر مست، آزاده و آزاد،
می سپردم راه و در هر گام
گرم می خواندم سرودی تر،
می فرستادم درودی شاد،
این نثار شاهوار آسمانی را،
که بهر سو بود و بر هر سر.

راه بود و راه ـ این هر جائی افتاده ـ این همزاد پای آدم خاکی.
برف بود و برف ـ این آشوفته پیغام ـ این پیغام سرد پیری و پاکی؛
و سکوت ساکت آرام،
که غم آور بود و بی فرجام.

راه می رفتیم و من با خویشتن گهگاه می گفتم:
«کو ببینم، لولی ای لولی!
این توئی آیا ـ بدین شنگی و شنگولی،
سالک این راه پر هول و دراز آهنگ؟»
و من بودم
که بدینسان خستگی نشناس،
چشم و دل هشیار،
گوش خوابانده به دیوار سکوت، از بهر نرمک سیلی صوتی،
می سپردم راه و خوش بی خویشتن بودم.

سه
اینک از زیر چراغی می گذشتیم، آبگون نورش.
مرده دل نزدیکش و دورش.
و در این هنگام من دیدم
بر درخت گوژپشتی برگ و بارش برف،
همنشین و غمگسارش برف،
مانده دور از کاروان کوچ،
لک لک اندوهگین با خویش می زد حرف:

«بی کران وحشت انگیزی ست.
خامش خاکستری هم بارد و بارد.
وین سکوت پیر ساکت نیز
هیچ پیغامی نمی آرد.
پشت ناپیدائی آن دورها شاید
گرمی و نور و نوا باشد؛
بال گرم آشنا باشد؛
لیک من، افسوس
مانده از ره سالخوردی سخت تنهایم.
ناتوانی هام چون زنجیر بر پایم.
ور بدشواری و شوق آغوش بگشایم بروی باد،
همچو پروانه ی شکسته ی آسبادی کهنه و متروک،
هیچ چرخی را نگرداند نشاط بال و پرهایم.
آسمان تنگ ست و بی روزن،
بر زمین هم برف پوشانده ست
رد پای کاروان هار را.
عرصه سردرگمی ها مانده و بی درکجائی ها.
باد چون باران سوزن، آب چون آهن.
بی نشانی ها فرو برده نشان ها را.
یاد باد ایام سرشار برومندی،
و نشاط یکه پروازی،
که چه بشکوه و چه شیرین بود.
کس نه جائی جسته پیش از من؛
من نه راهی رفته بعد از کس،
بی نیاز از خفت آیین و ره جستن،
آن که من در می نوشتم، راه
وآن که من می کردم، آیین بود.
اینک اما، آه
ای شب سنگین دل نامرد . . .»
لک لک اندوهگین با خلوت خود درد دل می کرد.

باز می رفتیم و می بارید.
جای پا جویان
هر که پیش پای خود می دید.
من ولی دیگر،
شنگی و شنگولیم مرده،
چابکی هام از درنگی سرد آزرده،
شرمگین از رد پاهائی
که بر آن ها می نهادم پای،
گاهگه با خویش می گفتم:
«کی جدا خواهی شد از این گله های پیشواشان بز؟
کی دلیرت را درفش آسا فرستی پیش؟
تاگذارد جای پای از خویش؟»

چهار
همچنان غمبار در همبار می بارید.
من ولیکن باز
شادمان بودم.
دیگر اکنون از بزان و گوسپندان پرت،
خویشتن هم گله بودم هم شبان بودم.
بر بسیط برف پوش خلوت و هموار؛
تک و تنها بادرفش خویش، خوش خوش پیش می رفتم.
زیر پایم برف های پاک و دوشیزه
قژقژی خوش داشت.
پام بذر نقش بکرش را
هر قدم در برف ها می کاشت.
مهر بکری بر گرفتن از گل گنجینه های راز،
هر قدم از خویش نقش تازه ئی هشتن،
چه خدایانه غروری در دلم می کشت و می انباشت.

پنج
خوب یادم نیست
تا کجاها رفته بودم؛ خوب یادم نیست
این، که فریادی شنیدم، یا هوس کردم،
که کنم رو باز پس، روباز پس کردم.
پیش چشمم خفته اینک راه پیموده.
پهندشت برف پوشی راه من بوده.
گام های من بر آن نقش من افزوده.
چند گامی بازگشتم؛ برف می بارید.

باز می گشتم.
برف می بارید.
جای پاها تازه بود اما،
برف می بارید.

باز می گشتم،
برف می بارید.
جای پاها دیده می شد، لیک
برف می بارید.
باز می گشتم،
برف می بارید.

جای پاها باز هم گوئی
دیده می شد، لیک
برف می بارید.
باز می گشتم،
برف می بارید.
برف می بارید. می بارید. می بارید . . .

جای پاهای مرا هم برف پوشانده ست.

شعری از مهدی اخوان ثالث

مناظره سگ ها و گرگها:
هوا سرد است و برف آهسته بارد
ز ابری ساکت و خاکستری رنگ
زمین را بارش مثقال، مثقال
فرستد پوشش فرسنگ، فرسنگ

سرود کلبه ی بی روزن شب
سرود برف و باران است امشب
ولی از زوزه های باد پیداست
که شب مهمان توفان است امشب

دوان بر پرده های برفها، باد
روان بر بالهای باد ، باران
درون کلبه ی بی روزن شب
شب توفانی سرد زمستان

آواز سگها:

زمین سرد است و برف آلوده و تر
هواتاریک و توفان خشمناک است
کشد -مانند گرگان- باد، زوزه
ولی ما نیکبختان را چه باک است؟

کنار مطبخ ارباب، آنجا
بر آن خاک اره های نرم خفتن
چه لذت بخش و مطبوع است، و آنگاه
عزیزم گفتم و جانم شنفتن

وز آن ته مانده های سفره خوردن
و گر آن هم نباشد استخوانی
چه عمر راحتی دنیای خوبی
چه ارباب عزیز و مهربانی

ولی شلاق! این دیگر بلایی ست
بلی ، اما تحمل کرد باید
درست است اینکه الحق دردناک است
ولی ارباب آخر رحمش آید

گذارد چون فروکش کرد خشمش
که سر بر کفش و بر پایش گذاریم
شمارد زخمهایمان را و ما این
محبت را غنیمت می شماریم

خروشد باد و بارد همچنان برف
ز سقف کلبه ی بی روزن شب
شب توفانی سرد زمستان
زمستان سیاه مرگ مرکب

آواز گرگها:

زمین سرد است و برف آلوده و تر
هوا تاریک و توفان خشمگین است
کشد - مانند سگها - باد ، زوزه
زمین و آسمان با ما به کین است

شب و کولاک رعب انگیز و وحشی
شب و صحرای وحشتناک و سرما
بلای نیستی ، سرمای پر سوز
حکومت می کند بر دشت و بر ما

نه ما را گوشه ی گرم کنامی
شکاف کوهساری سر پناهی
نه حتی جنگلی کوچک ، که بتوان
در آن آسود بی تشویش گاهی

دو دشمن در کمین ماست دایم
دو دشمن می دهد ما را شکنجه
برون: سرما، درون: این آتش جوع
که بر ارکان ما افکنده پنجه

دو اینک سومین دشمن که ناگاه
برون جست از کمین و حمله ور گشت
سلاح آتشین، بی رحم ... بی رحم
نه پای رفتن و نی جای برگشت

بنوش ای برف! گلگون شو، برافروز
که این خون، خون ما بی خانمانهاست
که این خون، خون گرگان گرسنه ست
که این خون، خون فرزندان صحراست

درین سرما ، گرسنه، زخم خورده
دَویم آسیمه سر بر برف چون باد
ولیکن عزت آزادگی را
نگهبانیم، آزادیم... آزاد
اخوان - "زمستان است"

بیشتر بدانید : برف نو شاملو پاکی آوردی ای امید سپید! همه آلوده گی ست این ایام

بیشتر بدانید : آهنگ برف با صدای فرهاد + فیلم

بیشتر بدانید : شعری از مهدی اخوان ثالث

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
اختصاصی سیمرغ