تعادل خوب است حتی در زمان جنگ/ تعادل یعنی حرکت در فاصله میان حقیقت و واقعیت
مهدی غضنفری - رئیس هیات عامل صندوق توسعه ملی
تعداد روزهای جنگ تحمیلی رمضان و آتشبس آن که با وقاحت و سبوعیت دشمنان جنگافروز و گستاخ با ایران مظلوم و نجیب در ۹ اسفند ۱۴۰۴ شروع شده بود از چهل روز گذشت و در یک مرحله حساس دیگری قرار گرفت: مذاکرات نوبت دوم.
هر روز که از حادثه غمگداز شهادت امام شهیدان و بمباران مدرسه میناب و حوادث مشابه میگذرد، کشور ما وارد دوره پرچالش و مسئلهخیز دیگری میشود و مهمترین سلاح برای گذار از این دوران پرچالش، باور به نصرت الهی و حفظ وحدت ملی است. وحدت ما، مثل ایمان ما مهم است و اگر وحدت ملی، آسیب ببیند تمام دستاوردهای تاکنون از بین رفته و خدای ناکرده همه سیلی خواهند خورد. به نظر میرسد بهترین راه برای حفظ وحدت، اعتدال در گفتار و کردار است.
صحنه نبرد ما، سه میدان آشکار دارد:
- میدان شهر که در اختیار مردم نستوه و جان فدا و رسانههای این سرزمین است
- میدان رزم که در اختیار رزمندگان غیور و دلاور میهن خدایی است
- و میدان مذاکره و یا میز مذاکره که در دست مردان سیاست و کیاست کشور است.
حال اگر هر یک از این میدانداران بخواهد برای میدان دیگر تعیین تکلیف کند و به اصطلاح به جای ایفای نقش خود، در پی تحمیل و یا تحریف نقش دیگری باشد آنگاه اختلاف و دو دستگی بروز میکند و به جای اینکه این هر یک از سه میدان، مقوّم نقش دو میدان دیگر باشد خدای ناکرده مخرب نقش دیگری میشود.
اما چرا ممکن است که اختلاف بروز کند؟
چند دلیل آشکار و نهان آن عبارتست از: نفوذ عوامل شیطان در میان هر یک از میدانداران یا بروز نفسانیت سرکش همچون حسادت و سهم خواهی و یا درک ناکافی از وضعیت هر یک از میدانها و یا نهایتا طرح درخواستهایی فروتر و یا فراتر از توان هر میدان.
و به نظر میرسد به عنوان راه حل دوباره باید به همان خطوط اصلی همکاری و همدلی بازگشت یعنی:
- اعتماد به میدانداران در هر میدان و بویژه به مردان میدان مذاکره
- اجتناب از طرح هر گونه افراط و تفریط در گفتار و رفتار در این میدانها و رعایت اعتدال
- شناخت واقعیت و آگاهی از حقیقت و تلاش برای رساندن واقعیت به مرز حقیقت در حد توان در هر یک از این میدانها (توضیح آنکه از سویی، قرار نیست کاستیها در سطح واقعیت، مانع ما از دیدن حقیقت و حرکت به سوی آن گردد و از سوی دیگر، عشق ما به حقیقت نباید باعث بیتوجهی ما به آگاهی از واقیعت گردد. محدوده حرکت ما در این سه میدان، فاصله میان حقیقت در آسمان و واقعیت بر روی زمین است. و افراط و تفریط یعنی صرفا زمینی بودن و یا تنها آسمانی بودن است).
بر اساس آنچه ذکر شد باید به خود و همه آنانی که تریبون و یا قدرت و امکان تصمیم و اثر بر تصمیمگیران دارند یادآوری کنیم که هر کس بر دیوار وحدت ملت، خدشه و ترک وارد میکند تنها فایدهاش این است که به جبهه دشمن کمک میکند. اینک که پدر خانواده در شرایطی نیست که هر روز با مردمش سخن بگوید لازم است خودمان معتدلتر و عمیقتر باشیم و به خاطر داشته باشیم اگر امروز امام شهید در میان ما بود و برای ما، راه مبارزه را روشن میکرد تا چه حد بر وحدت میان همه بازیگران این صحنههای مهم تاکید میکرد.
